Δύσκολοι καιροί…

Έλλειψη από …πρίγκιπες

από την Ιπτάμενη μΕλΙσΣ@

Βασικά, οφείλουμε πρώτα να ορίσουμε την έννοια του πρίγκιπα. Έτσι ξεκινά πάντα η διερεύνηση ενός θέματος. Πρίγκιπας λοιπόν, είναι αυτός που έρχεται πάνω σ’ ένα άσπρο –και μόνο άσπρο- άλογο. Για να τον βαστάξει όμως αυτό και μαζί του και σένα, που ‘ρχεται ν’ αρπάξει, το φορτίο του αναβάτη πρέπει να είναι ελαφρύ. Και είναι ελαφρύ, μόνο όταν πετάει. Και τα φτερά τα δίνουν μόνο τα όνειρα. Για να τ’ αγγίξει πρέπει ν’ αφεθεί, να κλείσει ή ν’ ανοίξει τα μάτια έχοντας πρώτα πετάξει στον πέρα κόσμο, που αυτός δημιούργησε, προκειμένου να αισθανθεί αυτό που δεν αισθάνεται στη γη. Κι έτσι δεν βαραίνει τ’ άλογο. Γιατί ο πρίγκιψ ξέρει, ότι τίποτε κάτω δεν έχει σημασία, τίποτε μικρό, καθημερινό, εν τέλει ασήμαντο. Γιατί ξέρει, πως μπορεί να φύγει και να δει μια ζωή γεμάτη χρώμα, όχι μαύρη σαν τους ρύπους, τις πολυκατοικίες, τα καυσαέρια των πόλεων.

Μα ποιοι, όμως, και γιατί τον εμποδίζουν; Και είναι πληθυντικός –εμποδίζουν- γιατί οι καιροί –το υποκείμενο του ρήματος- αλλάζουν γρήγορα. Βρέχει, χιονίζει, λιακάδα, συννεφιά, αέρας, ζέστη, παγωνιά και δε συμμαζεύεται. Χάλασε ο κόσμος. Φαινόμενο θερμοκηπίου σου λένε και τρύπα του όζοντος. Δεν τον αφήνουν,λοιπόν, γιατί φοβούνται. Γιατί ξέρουν –οι άνθρωποι των καιρών και όχι οι καιροί- πως το όνειρο είναι πιο βαρύ κι απ’ τη βαρύτητα και πως γι’ αυτό τους σηκώνει πάνω. Και αν τους πάρει, πάει… Νομίζουν (όχι σωστά) ότι ξέφυγαν. Και λέγοντας ξέφυγαν, εννοούν για πάντα. Όχι όμως ˙ έτσι δεν είναι. Δεν είναι έτσι, γιατί ζουν στην ύλη, το πλαστικό, το πολύχρωμο «κουτί», μία φαινομενική πραγματικότητα, κρύβονται ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό και φοβούνται το άπιαστο, το δήθεν ακατόρθωτο, το όντως όμως κατορθωτό. Και δεν αφήνουν ούτε τον μικρό να πετάξει.

Γίνεται όμως πουλί χωρίς πέταγμα; Ή μήπως οι άνθρωποι δεν είμαστε πουλιά; Πάντα δεν τα ζηλεύαμε; Γιατί; Και όταν μας δίνεται η ευκαιρία να πετάξουμε, τι κάνουμε; Απλά απαντάμε: «αυτά είναι για τα παραμύθια!». Είναι όμως; Τάχα η ζωή δεν είναι ένα παραμύθι; Δε χρειάζεται να έχουμε πάντα γεμάτο το ρεζερβουάρ μας; Και με τι; Με βενζίνη; Μπα… Είναι καρκινογόνος. Όταν την εισπνέεις… Ευχαριστώ, δε θα πάρω… Μόνο λίγο όνειρο θέλω. Γίνεται; Πληρώνω όσο όσο.